10 augustus Møns Klint

 Na een korte nacht (nog lang wakker gelegen), onze spullen bijeen gepakt en alweer vertrokken voor 35km´s, doel is de ´Brug Min Bag Have´ (de 10 jaar oude ´Welcome To My Garden´ van Denemarken) plek die het dichtst bij Møns Klint ligt. Onderweg stoppen we bij een cafeetje voor een drankje en wat rabarbercake met zure room toe.

Rond 12u komen we toe en worden we ontvangen door de zoon des huizes. We zetten de tent op, gooien alle tassen erin en zetten aan voor Mons Klint.

Onderweg stoppen we even om wat te eten in wat we dachten dat een Brasserie zou zijn, in Liselund park. Bleken we enkel Brusselse wafels met ijs te kunnen krijgen, en dat is dan beter dan niks, dus bestellen en eten die handel.

Dan richting linkse trap om de fietsen achter te laten en dan verder door het bos naar de rechtse trap aan het Geocenter te wandelen. En dat, volgens de redenering van Rein, omdat de eerste trap minder trappen omhoog heeft, dus minder lastig voor de knie. Die trip is al een wereldreis op zich, met de nodige bergen en dalen. Maar al wel met mooie beelden van Møns Klint. 

Aan het geocenter aangekomen besluiten we die ineens ook mee te nemen. Leuk en interessant, we konden ook nog onverwacht een 3D film over Dino´s meepikken (waren volgeboekt, volgens de kassa),dat was best cool om zien. 

En dan de grote afdaling, sommige treden zijn dubbel in oppervlakte, wat de knie niet kan appreciëren, maar toch beneden geraakt. Na de tip van Joke hadden wij sandalen aan die in het water konden, dus zijn we door de algenmassa gewaad en na 10meter stonden we op het droge. Die keien zijn een hel als je sandalen draagt van 5mm dik, dus grote delen van het strand geprobeerd over de kleinere keitjes in de zee te wandelen. Maar na een tijdje was dat ook niet meer mogelijk omwille van de sterke zee en ik wou geen natte broek erbovenop, dus dan maar terug over de grote keien. De vreugde was dan ook groot toen die eerste trap in zicht kwam. Dat de treden bijna evenveel waren als de 2de maken ze je niet wijs, maar we hebben het ge(z)weten. ´k had evengoed in de zee kunnen gaan liggen. Gelukkig waren de fietsen trouw blijven wachten en konden we huiswaarts keren. In den beginne op herkenning, want de gsm batterij had het midden op de trip opgegeven, door geen bereik waren de zenders wat overactief gaan zoeken en was de batterij binnen een halfuurtje opeens leeg. Gelukkig had ik een 2de gsm bij, dus zodra er weer bereik was konden we weer op GPS verder. 

Ik moet jullie niet vertellen dat het niet echt een probleem was om in te slapen, Het was zo erg dat ik bij het schrijven van dit stuk constant  in slaap viel, vandaar dat het nu pas verschijnt. De spieren voelen het ook nog steeds. 1 keer in mijn leven, het hoeft echt geen 2de keer.

 .;) mooi was het wel.